Happy New Ears XII - 14.09.2007 » 30.09.2007

Aernoudt Jacobs en Francisco Lopez maken veldopnames. Gewapend met opnameapparatuur zijn ze steeds op zoek naar boeiende geluidsomgevingen om ze te integreren in installaties of concerten. Het Braziliaanse regenwoud was het decor van hun eerste ontmoeting. Jacobs was er te gast in een workshop van Lopez. Sindsdien smeden ze artistieke plannen die voor het eerst zichtbaar worden dankzij een residentie op Happy New Ears 2007. De basis van deze creatieperiode is Aernoudt Jacobs’ installatie Phantom Melodies. In het eerste weekend geven ze elk een soloconcert én een duoconcert. Aernoudt Jacobs bijt de spits af als openingsconcert van Klinkende Stad op de zaterdag. Hij voert u mee naar de broedplaatsen van kraanvogels in India en laat die klanken delicaat ronddraaien Op zondag wordt diezelfde installatie gebruikt als instrument voor een duoconcert als sluitstuk van hun residentie in Kortrijk.

Het indrukwekkende geluidsuniversum van Francisco López is gebaseerd op veldopnames van omgevingsgeluiden, waarmee hij het ideaal van een absolute ‘musique concrète’ nastreeft. López’ drones bevatten industriële klanken, maar ook geluiden uit de Zuid-Amerikaanse jungle waar de Spaanse bioloog lange periodes van het jaar aan onderzoek doet. "Het ritme van de tijd en de manier waarop geluid zich er manifesteert, is totaal anders dan in een menselijke omgeving.”, aldus Lopez. Zijn live performances zijn dan ook een zeer indringende ervaring voor het publiek, dat geblinddoekt wordt. López noemt het zelf la belle confusion.

Kurt Hentschlaeger maakt vanuit New York audiovisuele composities waarbij beeld en geluid op elkaar inspelen. Met Granular-Synthesis ontwierp de Oostenrijker in de jaren ‘90 al avant-garde technologieën, bij zijn controversiële soloperformance FEED staat de technologie in dienst van een emotioneel heftige publiekservaring. Gebaseerd op de engine van het multiplayer online game Unreal Tournament, wordt ‘le petit mort’ van een leger menselijke klonen geënsceneerd, ergens tussen campy horror film en morbide angstdroom in. Hentschlaeger koppelde de ‘machinima’ beelden(“animatie van game graphics”) niet los van hun nihilistische afkomst: militaire computerspelen ontwikkeld om het Amerikaanse leger te trainen. De performance escaleert in een synesthetische choreografie van rookmachines, light design en zinderende elektronica, waarbij rechtstreeks op de retina van de toeschouwer geprojecteerd wordt. Hentschlaeger tart daarmee de grenzen van de menselijke perceptie.